رباعی 31

عمری که بداده باد و خواهد برد آب
آمد ز یکست و بَر ِ رفتن ابواب
شَق چون بکنم بدان که صاحبخانه
آید به سرای خویش بی دَقّ الباب

رباعی 30

نَرمت کُندی فلک اگر خارایی
درویشیَت آموزد اگر دارایی
تقوا بَر ِ دِل باشد و نی کون نادان
بر کیرم اگر مُسلم و گر ترسایی

رباعی 29

گو هر چه شَود شَود نگویم آوَخ
کند اَرچه ز فرشم یک و یک دنیا تخ
آن کون نتواند که بسوزد دوزخ
پس کِی رسَدش گزند از کیرم شَخ

رباعی 28

سَربَسته همی گویم و خود می کن فهم
باشد همه را در همه یِ چیزان سهم
آن کون نتواند که بسوزد دوزخ
خوش میده نخواهی تو که ازایزد رحم

رباعی 27

میوه چو رسد گندد اگر ناچینند
اختر ز چه رخشد اگرش نابینند
سربسته همی گویم و خود می کن فهم
حیف از چُل ما چونکه بران ناشینند

رباعی 26

کُفرم چه بسا سخت تراز توحیدت
تاریکی ِ من خوبتر از ناهیدت
میوه چو رسد گندد اگر مانَد دیر
پپس بهتر اگر کیر ِ من از کون چیدت

رباعی 25

از آب و گِلَت آنکه درآوَردَستی
داد عُمر چو بادیّ و چو اَبرَت هستی
صد کیر ِ چو من کون ِ تو گرداندی غیب
بی حُقه و بی حیله و بی تردَستی

رباعی 24

گو سایه نشین اسیر تاریکها
بین آمده خورشید نزدیکیها
امشب گذر از ما و گذارم تا نیک
کونی کنم و بعد ِ سَحَر نیکیها

رباعی 23

تاریکم اگر بَسته دلم بر خورشید
بالا نشود آب تا ناجوشید
با کونِ شهیدان شَوَدَت کون محشور
از جام چُلم چون مِی وحدت نوشید

رباعی 22

غم با دل من کرده رفاقتها دیر
هرگز نشد این بین فراقتها دیر
با کون تو هم دگر نخیزد کیرم
چون جلق زدم و شدست ساعتها دیر

رباعی 21

با سایه نشستن کُنَدت سر اَنجام
تنها تر از این چونکه رسد شب هنگام
با خرزه نشین چونکه به سَر اَندر کون
با مَه رود و به مِهر بیرون از دام
از پشم چُل و گردی کون کِی کم شد
کون کیر و اگر خرزه دَهی کونش نام
ای خرزه به کون بر سر خود دل ناده
دائم نَبُوَد مِهر ، بالا بَر بام

رباعی 20

نورَم بده تا سوی سحر رَه یابم
سوزن بَرِ تو به خرمن کَه یابم
از بخت بَدَم هر چه که کون میبینم
تا بُن هَمگی به مو مُسلّح یابم