رباعی 36

بیداری و خفتن همه باطل دوری
سَرگرم کند خدای خلقش طوری
تا راز مَگو بهر تو فاشش سازم
کن جامه ز تن تا بکنم فی الفوری

رباعی 35

هر راز مگو بهر تو فاشش سازم
دل را چو صدف زخم و خراشش سازم
در کلّه کیرم هوس و شهوت نیست
کون میکنمت که خوش تراشش سازم

رباعی 34

بالا سر خود گیر و نه دستانت بین
باید چو الف بود و نه خم چونان عین
هر گاه و گهی کون تو خارد می گو
بر گردن کیرم چو بَسی دارد دین

رباعی 33

خورشید و مَه اَر از پی هم درکارند
بازیچه به دست خوش ِ کردیگارند
اندیشه ناز از سر کون بیرون کن
چون خایه و چُل فارغ از این افکارند

رباعی 32

دیوان و دَدان گشته همه نیکو روی
انسان شده هر گاو و خر و هر یابوی
ساقی نزند پشم کُس اَر یک هفته
بیشش بُوَد از شیخ ِ بیابانی موی

رباعی 31

عمری که بداده باد و خواهد برد آب
آمد ز یکست و بَر ِ رفتن ابواب
شَق چون بکنم بدان که صاحبخانه
آید به سرای خویش بی دَقّ الباب

رباعی 30

نَرمت کُندی فلک اگر خارایی
درویشیَت آموزد اگر دارایی
تقوا بَر ِ دِل باشد و نی کون نادان
بر کیرم اگر مُسلم و گر ترسایی

رباعی 29

گو هر چه شَود شَود نگویم آوَخ
کند اَرچه ز فرشم یک و یک دنیا تخ
آن کون نتواند که بسوزد دوزخ
پس کِی رسَدش گزند از کیرم شَخ

رباعی 28

سَربَسته همی گویم و خود می کن فهم
باشد همه را در همه یِ چیزان سهم
آن کون نتواند که بسوزد دوزخ
خوش میده نخواهی تو که ازایزد رحم

رباعی 27

میوه چو رسد گندد اگر ناچینند
اختر ز چه رخشد اگرش نابینند
سربسته همی گویم و خود می کن فهم
حیف از چُل ما چونکه بران ناشینند

رباعی 26

کُفرم چه بسا سخت تراز توحیدت
تاریکی ِ من خوبتر از ناهیدت
میوه چو رسد گندد اگر مانَد دیر
پپس بهتر اگر کیر ِ من از کون چیدت

رباعی 25

از آب و گِلَت آنکه درآوَردَستی
داد عُمر چو بادیّ و چو اَبرَت هستی
صد کیر ِ چو من کون ِ تو گرداندی غیب
بی حُقه و بی حیله و بی تردَستی