رباعی 24

گو سایه نشین اسیر تاریکها
بین آمده خورشید نزدیکیها
امشب گذر از ما و گذارم تا نیک
کونی کنم و بعد ِ سَحَر نیکیها

رباعی 23

تاریکم اگر بَسته دلم بر خورشید
بالا نشود آب تا ناجوشید
با کونِ شهیدان شَوَدَت کون محشور
از جام چُلم چون مِی وحدت نوشید

رباعی 22

غم با دل من کرده رفاقتها دیر
هرگز نشد این بین فراقتها دیر
با کون تو هم دگر نخیزد کیرم
چون جلق زدم و شدست ساعتها دیر

رباعی 21

با سایه نشستن کُنَدت سر اَنجام
تنها تر از این چونکه رسد شب هنگام
با خرزه نشین چونکه به سَر اَندر کون
با مَه رود و به مِهر بیرون از دام
از پشم چُل و گردی کون کِی کم شد
کون کیر و اگر خرزه دَهی کونش نام
ای خرزه به کون بر سر خود دل ناده
دائم نَبُوَد مِهر ، بالا بَر بام

رباعی 20

نورَم بده تا سوی سحر رَه یابم
سوزن بَرِ تو به خرمن کَه یابم
از بخت بَدَم هر چه که کون میبینم
تا بُن هَمگی به مو مُسلّح یابم

رباعی 19

ترسیده زِ دریا نشود گر غرقه
هرگز نَبود جز شپشی در خرقه
از ریشه بکندَست خدا گر هم لوط
لوطی شده صد چهر و دو صدها فرقه

رباعی 18

خواهد چو خدا اَبرِ سیه باراند
هم حکمتِ بختِ سیَه ما داند
جز کون خوشت که آیدی خوش مارا
کس می نتواند که چُلم خواباند

رباعی 17

مویَت چو کَمَندم کِشَدی هَر رشته
این خرمن گیسو ز چه کردی هِشته؟
با عشوه و نازَت چو به دلها کِشتی
با کون دِرَوی پشمِ به چُلها کِشته

رباعی 16

اَبر آرَد و بادَش بَرَد و باز آرد
گل را کَنَد و هَرزه علفها کارد
دستی نَبُوَد کو که ز ما گیرد دست
اما دو صد انگشت ، اگر کون خارد

رباعی 15

خوش بودنِ ما زادِ فراموشیهاست
سو سو زِ پِی اش وَه که چه خاموشیهاست
اَندر شُدن خَرزه به کون تا پایان
پایانِ خوشِ جمله هَم آغوشیهاست

رباعی 14

گُم گَر که شدی راهِ نوینی بُگزین
افتادی اگر مَرکبِ نو می کن زین
لرزد به گَه رفتن رَه کونت چون
بِشناسَدَمی که شاهم اندر قزویمن

رباعی 13

جز رفتن و رفتن نکند هر لحظه
وین زلزله را نباشدی پس لرزه
زانگه که زدم دست به کونت تا حال
جلق هرچه زنم گول نخوارد خرزه