رباعی 12

خوش نایدتم! مِی که خوش آید مارا
مستی چه اگر دیر نپاید مارا
مِی هَرچه خورم چونکه نخوابد کیرم
در وقتِ چنین کونِ تو باید مارا

رباعی 11

نقشی زده بودم که برآبش کردی
باطل همه رویا چو سَرابش کردی
از تاکِ دلم خون بچکاندی دیری
با دیری و دوریت ، شرابش کردی
وین قلعه یِ چُل سر به فلک می سایید
با کون به سرش جسته خرابش کردی
هر گه که چُلم سرود بیداری خواند
کونی پُرِ مو به ترس ، خوابش کردی

رباعی 10

دستت نکشی خود که کشیدت میوه
نقشت پس آیینه بُوَد از جیوه
بر خرزه عَسل مالم و بر کونت قند
تلخیّ تو شیرین کُنَدَم این شیوه

رباعی 9

گُل را بُوَدی خار و تو را کونی خوش
زخم اَر بزند آن بُوَد این مردم کُش
گفتم شکنم کون تو چون ابراهیم
مَستش شدم و خورد به تخمم چکّش

رباعی 8

دیری بگُذشتَست و نه انگار انگار
این کرده جهان را بُوَدی کِردیگار
با سر به جهان چونکه شُدستی اندر
بر کلّه ی کیر ِ ما شَوی رَستیگار

رباعی 7

از نو ندهد تا که نگیرد هر دَم
مانم به زمین تا که چوآن می گردم
خوش تا به جهان آیی و خوش خواهی رفت
بعد از وَلَد و قبل وَفاتت کردم
از کونِ منَش بلا بگردان یا رب
بر کونِ کَسان گرچه بلا آوردم
گردون دَهدش روزیِ درخور هر چیز
بر کون تُف و اَخ بر گل نازک نم نم

رباعی 6

گُل را ببرد بادِ خزانش با خود
ایّام بَرد آب روانش با خود
با خود چه برم چونکه بدانم جانا
کس می نبرد به خاک جانش با خود
هنگام صلاتم چو که یار آمد باز
بُرد آن کُس و کون بانگ اذانش با خود
بر فرش چمن وَه که چه کونها دادند
کی برده ولی فرش چمانش با خود؟

رباعی 5

بیهوده به ماه و آسمان چشمت دوز
شب کُن به امید ماه تابان هر روز
از آتش دوزخ اگرم بیمی بود
با کون همه ی مذهب و ایمانم سوز

رباعی 4

پاینده نماند به جهان بد یا خوب
کوبد علف و گندم زَر خرمنکوب
در عالمِ این چنین دو رَه بیشت نیست
بنشین سر چُل یا بنشانندت چوب

رباعی 3

باد اَر نَدَرَد صبح ز گلها پرده
کِی میوه شود بر سر بُن پَرورده؟
ای کون سحر آمد تو که خوابی از دوش
بر خیز و ببین شیخ... کیر آورده

رباعی 2

بنگر به تهی گشتن ما از ایمان
بشکن همه جامی که بود پُر نیمان
دانم نرود میخِ ز آهن در سنگ
اما نه چُلست آهن و نی کون سیمان

رباعی 1

کون را بده جانم که نکو خواهد بود
کون تا ندهد مزرع مو خواهد بود
اسکندر و چنگیز و سلیمان ، قارون
باقی چو بماندند همو خواهد بود
رنجاندن مهمان نبود شایسته
در پشت تو کیرش چو فرو خواهد بود
جنگ اَر چه بود ز روبرویش بهتر
جنگ چُل و کون ز پشت و رو خواهد بود